کارل مارکس و سنت اندیشهٔ سیاسی در غرب

«جدی‌ترین کمبود در ریشه‌های توتالیتاریسم فقدان تحلیل تاریخی و مفهومیِ زمینه‌ی ایده‌ئولوژیک بلشویسم است. حذف آن عمدی بود. می‌توان دید که منشأ همه‌ی عناصر دیگری که سرانجام در قالب جنبشهای توتالیتر و در شکلهای مختلف حکومت متبلور شدند، برمی‌گردد به جریانهای پنهانی در تاریخ غرب که تنها هنگامی و در جایی ظهور کردند که چارچوب سنتیِ اجتماعی و سیاسی ملتهای غربی از هم پاشیده بود. نژادپرستی و امپرالیسم و ناسیونالیسم قبیله‌ای و نهضتهای “پان” و یهودستیزی هیچ‌یک رابطه‌ای با سنتهای گرانمایه‌ی سیاسی و فلسفی غرب نداشتند. تازگی هول‌انگیز توتالیتاریسم، و این واقعیت که ایده‌ئولوژیها و روش‌های حکومتی توتالیتر همه بی‌سابقه بودند و علل توتالیتاریسم در چارچوبهای معمول تاریخی قابل تبیین نبودند، همه مغفول خواهند ماند اگر کسی بیش از حد بر تنها عنصری تکیه کند که بر پیشینه‌ای ارجمند استوار است و بحث انتقادی درباره‌ی آن مستلزم انتقاد از اصول عقیدتی در فلسفه‌ی سیاسی غرب است. غرض از این عنصر مارکسیسم است.»

–از نامه‌ی آرنت به بنیاد گوگنهایم پس از انتشار ریشه‌های توتالیتاریسم—