فلسفه‌ی مواجهه با دیگری

«مرا چه پروای گل و درخت، و آتش و سنگ، اگر بی‌عشق و بی‌خانمان باشم! باید دو نفر بود –یا، دست‌کم، افسوس! باید دو نفر بوده باشیم– تا آسمانی آبی را فهم کنیم، تا طلوعی را نام نهیم.»

مواجهه با دیگری یعنی تکان‌خوردن و آشفته‌شدن. دو هستی با هم تماس می‌یابند، به هم برمی‌خورند و می‌بینند که مسیرهایشان تغییر کرده است. مواجهه با بعضی آدم‌ها –عاشقانه، دوستانه یا حرفه‌ای– یا مواجهه با بعضی حوادث یا آثار هنری و ادبی چنان قدرت دگرگون‌کننده‌ای داردکه گویی از نو متولد می‌شویم، و حضور نیروی تپنده‌ای را حس می‌کنیم که در قلب واقعیت جاری‌ست و خود زندگی‌ست. شارل پِپَن، فیلسوف و نویسنده‌ی فرانسوی، با بهره‌گیری از اندیشه‌های فیلسوفان، رمان‌نویسان و سینماگران، و تحلیل نمونه‌هایی واقعی مانند دوستی پیکاسو و پل اِلوار به ما می‌گوید چرا باید با آنچه «خودمان نیستیم» مواجه شویم تا «خودمان شویم»؛ و با نیروی مواجهه به «زندگی حقیقی» دست یابیم.