تاریخ علم مردم

تاریخ علم مردم پژوهشی است در زمینه‌ی سهم توده‌های گمنام مردم در تولید و نشر علم از دوران پارینه‌سنگی تا دوره‌ی پسامدرن؛ و خاصه قرن‌های چهاردهم تا هفدهم یعنی عصر تولد علم جدید. نیوتن گفت که روی شانه‌های غول‌ها نشسته تا توانسته دوردتس‌ها را ببیند، ولی واقعیت این است که از هزاران هزار صنعتگر بی‌سواد هم سواری گرفته بود. کار مردان بزرگ علم بدون زمینه‌سازی مردم عادی – دریانوردها، معدنچی‌ها، آهنگرها، دهقان‌ها، زنان شفاگر، ماماهای محلی و جزآن – به ثمر نمی‌نشست. مردم در این‌جا طبقه‌ی حاکم، گروه ممتاز، و جمع خواص نیستند، رویکرد به علم پوزیتیویستی نیست (علم در این‌جا یعنی شناخت طبیعت و فعالیت‌های تجربی مولد شناخت)، و این تاریخ زندگی‌نامه‌ی مردان نامی نیست.