آخرین سال‌های مادرم

یاسوشی اینوئه در کتاب آخرین سال‌های مادرم به روایت سال‌های پایانی زندگی مادرش می‌پردازد، زنی که پس از مرگ همسرش به‌تدریج حافظه‌ی خود را از دست می‌دهد و خاطرات سال‌های گذشته نیز یکی‌یکی از ذهنش پاک می‌شوند. اینوئه در سه روایت که طی حدود یک دهه نوشته شده‌اند، تجربه‌ی خانوادگی‌اش از مواجهه با پیری، فراموشی و مرگ را ثبت کرده است.

این داستان بلند که نخستین بار در سال 1975 در ژاپن منتشر شد، اثری شخصی و کمابیش زندگی‌نامه‌ای است. نویسنده صرفاً به شرحی از بیماری مادرش بسنده نمی‌کند، بلکه با ثبت جزئیات زندگی روزمره و تغییر تدریجی رابطه‌ی مادر و فرزندانش، تصویری از گذر زمان و ناپایداری حافظه به دست می‌دهد.

یاسوشی اینوئه را از بهترین رمان‌نویسان ژاپنی دانسته‌اند که آن‌طور که باید و شاید شناخته نشده است. او در طول بیش از چهار دهه فعالیت نویسندگی خود حدود پنجاه رمان و دویست داستان کوتاه و بلند نوشت، و نامش چند باری برای نامزدی جایزه‌ی نوبل ادبیات به میان آمد، هرچند هرگز انتخاب نشد.