آلیس مونرو

آلیس مونرو، ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۱ در کانادا چشم به جهان گشود. پدر آلیس یک مرد کشاورز و مادرش یک معلم مدرسه بود. او از نوجوانی علاقه مند به نوشتن بود و از همان موقع نویسندگی را آغاز کرد و هنگامی که دانشجوی دانشگاه وسترن انتاریو، بود نخستین داستانش را با عنوان «ابعاد یک سایه» در سال ۱۹۵۰، منتشر کرد. آلیس شغل هایی چون پیش خدمتی و تصدی کتابخانه و کار کردن در مزارع تنباکو را تجربه کرده بود. آلیس در سال ۱۹۵۱، دانشگاه را رها کرد و با جیمز مونرو ازدواج کرد و تا سال ۱۹۷۲ با او زندگی کرد. او پس از چهار سال جدایی مجدد با جرالد فرمالین در سال ۱۹۷۶ ازدواج و تا سال ۲۰۱۳ با او زندگی کرد. او چهار فرزند دارد. دخترش شیلا مونرو کتابی از خاطرات کودکی اش با مادر نویسنده اش با عنوان «زندگی‌های مادران و دختران: بزرگ شدن با آلیس مونرو» در سال ۲۰۰۲ را نوشت و منتشر کرد. مونرو، به ویکتوریا در سال ۱۹۶۳ نقل مکان کرد و کتابفروشی «کتاب مونرو» را افتتاح کرد که هنوز به فعالیت خود ادامه می دهد.او در فضای داستان هایش از شهرهای کوچک اطراف زادگاهش وینگهام در ایالت انتاریوی کاناداست همیشه می نویسد.«مارگارت اتوود» نویسندهٔ نام‌دار کانادایی، آلیس مونرو را یکی از «مقدسات ادبیات جهان» نام برده است و یکی از تواناترین نویسندگان داستان کوتاه امروز شناخته شده است. بیشتر داستان‌های مونرو برای اولین بار در نشریه معتبر «نیویورکر» منتشر شده‌اند. آخرین داستان هایی که از مونرو در «نیویورکر» منتشر شد «آموندسن» و «زندگی عزیز» بود. مونرو نویسنده مجموعه داستان‌هایی مثل «رقص سایه‌های شاد»، «زندگی دختران و زنان»، «رازهای عیان» و «دوستان جوانی من»، «فکر کردی کی هستی؟» و «فرار» است. او چهارده مجموعه داستان و پنج مجلد گزیده داستان منتشر کرده است. از آثار منتشر شده آلیس در ایران می توان به، رویای مادرم، می‌خواستم چیزی بهت بگم، فرار،دست مایه‌ها، دورنمای کاسل راک، خوشبختی در راه است و زندگی عزیز اشاره کرد. آلیس مونرو جوایز متعددی از جمله، جایزه گیلر (۲۰۰۴ ,۱۹۹۸)، جایزه ادبی من بوکر (۲۰۰۹)، جایزه او. هنری (۲۰۱۲) و جایزه نوبل ادبیات (۲۰۱۳) را دریافت کرده است. مونرو ۸۲ سال سن دارد هنوز سرسختانه مشغول نوشتن است و خودش در این باره گفته است که انتظار داشتم تا الان بازنشسته شده باشم.