نیکالای لسکوف

نیکالای لسکوف

نیکالای سمیونوویچ لسکوف، نویسنده و روزنامه‌نگار روس، در چهارم فوریه‌ی ۱۸۳۱ در گاروخووو در نزدیکی آریول به دنیا آمد. پدرش در ۱۸۳۹ از خدمت دولتی کناره گرفت و ملک کوچکی خرید، اما عملاً ثابت شد که این ملک کوچک‌تر از آن است که پاسخگوی نیازهای خانواده باشد(لسکوف بزرگ‌ترین فرزند در میان هفت فرزند خانواده بود). پدر در ۱۸۴۸ درگذشت و مسئولیت خانواده به دوش مادرش افتاد. لسکوف مدتی با خاله‌زاده‌هایش تعلیم خصوصی می‌گرفت. او در ۱۸۴۱ وارد دبیرستان محلی آریول شد و تا ۱۸۴۶ در آن‌جا ماند. در این سال، پیش از به پایان بردن دوره‌ی رسمی تحصیلات، آن‌جا را ترک کرد. کل آموزش رسمی او محدود به همین می‌شد. پس از آن در یکی از دادگاه‌های جنایی آریول با سمت منشی استخدام شد، اما در ۱۸۴۹ او را به کی‌یف منتقل کردند تا به عنوان مأمور سربازگیری به کار بپردازد. در کی‌یف او افق فکری‌اش را از طریق ارتباطات اجتماعی و مطالعات وسیع بسیار گسترش داد. لسکوف در ۱۸۵۳ ازدواج کرد، ازدواجی که عملاً ثابت شد چندان عاقلانه نبوده است. سال‌ها بعد همسرش در تیمارستان بستری شد. ازدواج غیررسمی بعدی او نیز پس از ده سال سرانجام ناخوشی داشت. لسکوف در ۱۸۵۷ از خدمت دولتی کناره گرفت و به خدمت یکی از بستگان سببی‌اش درآمد. در این دوره تا ۱۸۶۰ به اقتضای کارش به اقصا نقاط روسیه سفر کرد که مواد و مصالح زیادی برای نوشته‌های بعدی او فراهم آورد. او نوشتن و نشر آثارش را از ۱۸۶۰ آغاز کرد، البته نخست صرفاً در کار روزنامه‌نگاری بود. لسکوف که سال‌ها از بیماری قلبی در عذاب بود، ناگهان در ۲۱ فوریه‌ی ۱۸۹۵ درگذشت. شهرت او در زمان حیاتش چندان زیاد نبود؛ یکی از این جهت که همرنگی سیاسی با زمانه‌اش نداشت و دیگر از این جهت که بهترین آثارش داستان‌های کوتاه بودند و نه رمان‌های بلند. پس از مرگش شهرتش رو به فزونی نهاد و نسل‌های بعد بیش‌تر قدر ابتکارات کلامی و قریحه‌ی عظیم داستان‌گویی‌اش دانستند. بسیاری از نویسندگان بعدی، از جمله ریمیزوف، زامیاتین و زوشنکو، از لسکوف الهام گرفته‌اند.
 

ادامه مطلب